Marilyne van Hoey Smith is sinds kort lid Commercie binnen het bestuur van het CHIO. Op mijn vraag iets over haar achtergrond te vertellen voor de Ster van Kralingen schrijft ze een brief, waarin ze vertelt over haar relatie met het concours. Als springamazone heeft ze diverse prijzen behaald. De liefde voor het concours hippique en voor paarden is aan haar overgedragen door haar voorouders. Bovendien heeft ze zakelijk inzicht, een topfunctie in de havenindustrie bij ECT en brengt op die manier ook een netwerk mee. Marilyne komt uit een Rotterdamse familie van reders en cargadoors die met schepen vanuit Rotterdam de wereld over vaarden.
“Mijn familie is altijd al met paarden verbonden geweest. In oude fotoalbums zijn mijn overgrootouders al te zien met paarden, koetsen en werkponies, ingezet tijdens bos- en maaiwerkzaamheden. Paarden hoorden als het ware bij de opvoeding. Net als bijvoorbeeld de aandacht voor muziek, natuur, kunst en visserij en de jacht ons kinderen met de paplepel werd ingegoten. Het hoorde erbij, het maakte onderdeel uit van je bestaan, je wist niet anders.
Strypemonde
Vele momenten kan ik mij herinneren dat ik met mijn zusje en neefjes met onze ‘cross ponies’, van Shetlanders tot New Foresters, over het voorouderlijk familielandgoed Strypemonde in Rockanje galoppeerden en ik er een groot plezier in had om zoveel mogelijk boomstammen, takken en met bladeren bedekte hindernissen over de wandelpaden te leggen. Zo organiseerde ik bij tijd en wijle ons eigen concours hippique met picknicks en zwempartijtjes in de vijvers tussen de bedrijven door.
Strypemonde heeft een scala aan exotische bomen, welke geplant zijn door mijn overgrootvader, die stekjes van zijn vele reizen per boot meenam en deze op het landgoed plantte en met veel liefde grootbracht. Het gezegde ‘boompje groot, plantertje dood’ ging ook hier op waarna deze liefde voor jonge, vaak bijzondere aanplant werd voortgezet door mijn grootvader en oom.”
Gründlichkeit
De wereld waarin Marilyne opgroeide sloot aan bij haar eerste ervaring met het CHIO. “Het ‘Stroodorp’ was een regelrechte hit. Alles kwam daar samen. Maar dat gold ook voor het ‘warming-up’ terrein.” Ze bewonderde de ruiters om hun rijstijl, de ‘Gründlichkeit.’ Ze oefende wat ze op het concours zag in de zomers bij haar grootouders in Hamburg.
Een enorme drive, een beetje ‘handigheid’, maar vooral veel kilometers maken, resulteerde erin dat ze op het landelijk hoogste niveau kon meedraaien met verschillende professionals.
Trots
In haar brief aan mij sluit ze af: “Toen ik een aantal jaar geleden zelf heb mogen rijden op het CHIO, voelde ik mij met name trots. Nergens komt de sport, zakendoen, een prachtige omgeving, zo tot zijn recht als tijdens het CHIO Rotterdam.” Ook vindt ze het een eer om haar functie te kunnen vervullen als bestuurslid. In het telefoongesprek vertelt ze dat ze zich altijd met honderd procent inzet voor alles dat ze onderneemt.
Voor haar werk heeft ze veel gereisd en worden haar doorzettingsvermogen, toewijding en vaardigheden regelmatig op de proef gesteld, “maar als je ambities hebt en je durft een risico te nemen, dan kan niemand meer om je heen. Mijn kracht is mijn mentaliteit, een gevoel dat ik niets te verliezen heb.
Tradities
Ik kom uit een onderling warm maar redelijk gesloten nest: familietradities werden, zonder er veel woorden aan te besteden, geruisloos doorgegeven. Met de komst van mijn generatie is deze mores van lieverlee ‘gemoderniseerd’: vrouwen niet meer achter het aanrecht of borduursels maar ook zíj nemen deel aan het arbeidsleven. Tradities vervagen niet maar passen zich steeds meer aan aan het leven van alledag.”
Meld u aan voor De Ster nieuwsbrief (U ontvangt een bevestigingsmail)
recent commentaar