Nederland heeft, net als Duitsland en de Scandinavische landen, een betrouwbare rechterlijke macht die goed functioneert. Althans volgens wetenschappelijk onderzoek. In dat laatste geloof ik overigens, ook na covid, nog steeds. Waar moet je anders van op aan? Ik maak wel direct een uitzondering voor sociologen: die beoefenen natuurlijk geen wetenschap maar produceren nog steeds aan de lopende band flauwekul onderzoeken die veelal ook nog op leugen en bedrog gebaseerd zijn.
Zie de affaire Stapel, je verzint gewoon zelf de onderzoeksdata. Maar terug naar ons onderwerp: begin dus nooit een rechtszaak in Zuid-Europa. (Dat begint al in België en misschien wel Limburg). U loopt stuk op ondeskundigheid, corruptie, willekeur en veel te dure advocaten. Ga in die landen gewoon op vakantie, zo steunt u in ieder geval de lokale bevolking. Voor alles kun je bij de Nederlandse rechter terecht en je krijgt dus meestal nog antwoord ook. Neem de prangende rechtsvraag: wie heeft recht op de gezamenlijke hond na echtscheiding / einde samenwonen? Menig rechter heeft een salomonsoordeel (Weet u niet wat dat is? Lees dan nog een keer de bijbel) over een kwestie als deze moeten geven. Een mooi voorbeeld, nog van dit jaar: man en vrouw gaan uit elkaar na samenwonen. De spullen en, last but not least, de gezamenlijke hond moeten verdeeld worden.
Met de verdeling van de spullen lukte het wel, redelijke mensen onder elkaar natuurlijk. Maar de geliefde hond was de inzet van een gerechtelijke procedure na einde samenwonen. Er waren kennelijk geen kinderen uit deze relatie voortgekomen. Verdeling van de kinderen hoeft niet altijd tot toestanden te leiden. Menig mannelijke cliënt bij mij aan tafel riep al snel: zij mag de kinderen hebben. Zeer verstandig, er zijn nu eenmaal krengen van kinderen en zonder heb je de handen weer vrij. De hond was gezamenlijk aangekocht, dus waren zowel man als vrouw eigenaar van de hond. Terloops merkt de rechter in het vonnis nog op dat een dier geen roerende zaak is, zoals een tv of een auto. Wat te doen? De rechter overweegt dat zowel de man als de vrouw allebei een bijzondere band met de hond hebben, een wijs oordeel is dus nodig.
De rechtbank heeft de indruk dat het goed gaat met de hond, waaruit u kunt begrijpen dat een rechter van alle markten thuis is. En dan wordt het toch nog een makkie: de hond verblijft na de scheiding al langere tijd bij de man en dat moet maar zo blijven, wederom kennelijk gedacht vanuit het welzijn van de hond. Je moet wat als rechter. Al kan ik mij heel goed voorstellen dat de hond in kwestie bij de vrouw eveneens een gelukkige toekomst had kunnen vinden. Of men nadien nog heeft geprocedeerd over de omgangsregeling met de hond wordt uit het vonnis niet duidelijk. Ook dat kan namelijk.
De emoties bij partijen willen dan ook hoog oplopen. Voor zover ik weet, behoeft de rechter in een dergelijke zaak de hond nog niet zelf te horen. Curieus in deze zaak is dat de hond aangeduid wordt met de naam ”Y”. Dat heeft te maken met het anoniem vermelden van de personen die bij de rechtszaak betrokken zijn. Privacy voor alles tegenwoordig. Dat het recht op privacy ook voor huisdieren geldt was mij nog niet bekend. Wel jammer, de naam van een hond is immers veelzeggend. Fantasienaam, bizarre naam, overdreven koosnaampje (invloed van de vrouw), vernoemd naar beroemde voetballer (invloed van de man) of gewoon ouderwets Hector? Ik had het zo graag willen weten. De rechter wil het ons niet verklappen.
Advokatenkollektief Rotterdam
Website: www.akrotterdam.nl
Facebook: /advokatenkollektief
Meld u aan voor De Ster nieuwsbrief (U ontvangt een bevestigingsmail)
recent commentaar