Het jaar is bijna om. Prachtig jaar geweest met veel hoogtepunten, maar het eindigde bijna in een complete ramp. Mijn kleindochter van vijf viel van de trap. Ze sloeg over de kop, drie meter omlaag. U weet wel, zo’n smalle trap in zo’n oud hoog huis, aan de Beestenmarkt in Delft. Toen ik het hoor de werd ik meteen misselijk en heb ouderwets gevloekt, gewoon van schrik en wanhoop. Ze is met gillende sirenes en met twee motoragenten voorop naar het Sophia kinderziekenhuis in Rotterdam gebracht. Volgens de CT-scan bleek ze een gescheurde schedel te hebben. Er zat een flinke deuk in met enge scherpe randen. En natuurlijk een zware hersenschudding. Ja, geniet van je mooie momenten, want het kan zo totaal omslaan en dan valt er niets meer te lachen.

Dat is het nadeel van (klein – ) kinderen, de angst dat het ergens goed mis gaat. Het gebeurde afgelopen dinsdag. Woensdag mochten wij er niet bij. Donderdagmiddag ging mijn vrouw vast naar het ziekenhuis en ik kwam later. Ik parkeerde mijn auto en toen ik bij het Sophia binnenstapte stond ze daar al op mij te wachten op haar sokken en in pyjama. Ik wist niet hoe ik het had. Ze was helemaal niet duf meer en praatte honderd uit en natuur lijk keek ze of ik een cadeau bij mij had. Ik kon het niet geloven. Als ik zo’n val had gemaakt dan was ik hartstikke dood geweest (ik weeg wel ongeveer 65 kilo meer, dat scheelt) en zij loopt vrolijk te kwetteren en laat haar cadeautjes zien. Wat zijn kinderen toch flexibel. De deuk in haar hoofd is er niet minder om, maar ze schijnt geen schade aan haar hersens te hebben, alleen gekneusde hersens. We zullen zien hoe het afloopt, maar wij slaakten in ieder geval een diepe zucht van verlichting. Ik heb mij niet eens aan het parkeertarief aldaar geërgerd (8,50 voor 3 uurtjes bij je kleinkind zijn). Het was voor dit verhaal niet eens nodig om een foto te nemen. Deze foto zag ik op het internetnieuws staan. Het moment dat Amy op de Beestenmarkt op de brancard gaat.

Jacques Beket