Vorige week ben ik wel héél erg afgedwaald in mijn column. Ik begon over het afhalen van mijn kleinkind in Delft en eindigde in een vliegtuig naar Spanje. Dus om op het eerste terug te komen: mijn vrouw en ik waren in Delft en na ons kleinste kleinkind (Lizzy) uit de crèche gehaald te hebben, ging ik alleen op de fiets mijn andere kleinkind (Amy) van 5 jaar van school halen. Dat gebeurt elke maandag. Zij op haar kleine fiets je en ik op de fiets van haar moeder. Sinds Amy zo verschrikkelijk van de trap is gevallen, wil ik absoluut dat ze een helm op haar gedeukte hoofd heeft als ze fietst. Dan rijden wij saampjes door het Delftse Hout of door Delft en ik probeer het zo afwisselend mogelijk te maken. Hoe meer fantasie ik erin stop des te meer ik het ook terug krijg van haar.
Als het een beetje goed weer is stoppen wij bij elk bankje en doen wij iets: in het bos picknicken of gekke takjes zoeken, in de stad mensen tellen die een hoedje op hebben. Alles wat je kort, bondig en duidelijk vertelt blijft echt hangen bij kinderen van die leeftijd. Op de grote Markt in Delft staat op het stadhuis een witte dame met een zwaard en een weegschaal. Daar heb ik ooit iets over verteld en Amy komt daar iedere keer op terug als wij er langs fietsen. En Delft heeft héél veel leuke weetjes om te vertellen. Op die leeftijd kunnen kinderen zich maar een kwartier concentreren op één ding, dus niets moet te lang duren. Na ruim een uur fietsen stappen wij een uitspanning binnen en nemen een warme chocolademelk.
Nooit in dezelfde horeca, altijd één waar wij nog niet zijn geweest. Dat maakt het voor haar, maar ook voor mij leuk. Zodoende hebben wij al veel café’s bezocht. Amy geeft al aan: ,,Opa, daar zijn wij al geweest en daar moeten wij nog een keer naar toe”. En altijd dezelfde vertederde blikken van het aanwezige publiek, want het is meteen duidelijk: hier komt een opa die met zijn kleinkind aan het fietsen is. Ik moet zeggen dat ik dat ook wel leuk vind, tenslotte is het ook verdraaid plezierig om wat te doen met je klein – kinderen. En laat ik er dan ook nog maar even van genieten, want voor je het weet slaan de hormonen toe en word ik ingeruild voor een puistige jongeman en gaat ze met hem schuifelen op onduidelijke muziek in een nog onduidelijker jeugdsoos. Ik hou mijn hart nu al vast. Of dwaal ik nu weer af?
Jacques Beket
recent commentaar