Wij gingen op vakantie naar Griekenland, Rhodos. In het vliegtuig vroegen wij ons af hoe die vakantie zou uitpakken. Of het weer zo gezellig en leuk zou worden als de voorgaande jaren. Of je het leuk gaat hebben heeft veel te maken met de locatie. Is het werkelijk zoals de foto’s voorspellen die je op het reisbureau te zien krijgt? Wat soms voorkomt is dat bijvoorbeeld het zwembad heel mooi word gefotografeerd en als je op de plaats van bestemming bent, blijkt het een mini zwembad te zijn met als gevolg dat je twee weken als haringen in een ton dagelijks op elkaars lip zit. Dat hadden we gelukkig niet toen wij in Rhodos aankwamen, de locatie was mooi. De sfeer voelde goed. Wij hoorden veel mensen Nederlands praten. Dat is niet onbelangrijk omdat je meteen aansluiting hebt als je dezelfde taal spreekt.
Zo leerden wij een heel leuk gezin kennen. Mario, Louise en Kevin. Mario, de man van het gezin, was zó lief. Dat zie je niet vaak bij mensen. Hij had een bijzonder enthousiasme over zich. Als hij sprak, straalde hij. Hij was zo lief dat het zelfs met mijn kinderen klikte. Hij kon heerlijk met ze zitten praten over van alles. Voetbal of hun school of hij speelde een potje tafeltennis met ze. Met dit gezin hadden we heel veel gemeen, dus trokken we veel met elkaar op. De jongens konden het ook goed met elkaar vinden. Ze hielden allemaal van voetbal, dus elke dag waren ze op het voetbalveld te vinden. ‘s Avonds zaten we samen iets te drinken, overdag stonden onze strandbedden naast elkaar. Al trokken we veel met elkaar op, het bleef steeds ongedwongen, omdat we elkaar volkomen vrij lieten. We konden ook met elkaar praten over onze levens. Het hele plaatje was compleet met deze family. Het grappige was dat, ondanks de klik, we ieder weer onze eigen weg gingen, nadat we waren teruggekeerd naar Nederland.
Meestal wissel je bij het afscheid adresgegevens en zo uit en, heel frappant, doet niemand er iets mee. Tot deze family na twee jaar belde dat ze bij ons langs wilden komen omdat ze in de buurt van ons zouden gaan winkelen. Natuurlijk waren ze welkom. Het weerzien was gewoon weer vertrouwd. Alsof er geen twee jaar tussen had gezeten. Er was meteen weer die goeie klik die we hadden met elkaar. Verhalen werden uitgewisseld. Hoe het ons allemaal was vergaan in de twee jaar dat we elkaar niet hadden gezien. Maar alles gaat niet altijd goed. Er kan van alles gebeuren in het leven. Mario, werkzaam als aannemer, ging door een diep dal. Hij viel van een steiger, van 7 hoog naar beneden en heeft het overleefd, maar hoe! Hij had zoveel gebroken dat hij vreesde voor zijn leven. Hij knapte wonder boven wonder beetje bij beetje op. Hij is een heel jaar bezig geweest met revalideren. Van weer leren lopen tot zijn vingers weer kunnen bewegen. Dan val je zo terug. Dat lijkt mij verschrikkelijk. Hij zei een verschrikkelijke tijd te hebben gehad maar bleef toch positief. Op een gegeven moment zei hij, nadat we er heel veel over hadden gepraat: ‘Weet je wat? Het is allemaal goedgekomen dankzij mijn gezin en de goede mensen om mij heen. Laten we het over leuke dingen hebben nu’.
Zo schakelden we over naar andere verhalen. Toen hij weg was, hebben mijn kinderen en ik nog na zitten praten over dit gebeuren, dat ongeluk van Mario, omdat het ons toch geraakt had. Het ene moment ben je gezond en het andere moment moet je vrezen voor je leven. Mijn kinderen zeiden heel resoluut: ‘Hij zou nooit blijvend gehandicapt raken of iets dergelijks. Daarvoor is hij een veel te goed mens!’
Meld u aan voor De Ster nieuwsbrief (U ontvangt een bevestigingsmail)
recent commentaar