‘Die gebroken nachten trek ik niet meer’
Deelscooters die op straat worden gegooid en waarvan het alarm midden in de nacht afgaat, kinderfietsjes en geveltuintjes die worden gesloopt, drie keer in de week studentenfeestjes en meerdere malen per nacht wakker worden van hard pratende of lallende studenten in je straat. Dat is wat de bewoners van Kralingen-West in Rotterdam meemaken. Sommige gezinnen vertrekken uit de wijk omdat ze de gebroken nachten niet meer volhouden.
Fons Schreuder is een van de bewoners die het voor gezien houdt. Vier weken geleden verhuisde hij naar Prinsenland. Tien jaar woonde hij in de Aegidiusstraat in zijn geliefde Kralingen. “Ik zou er niet zijn weggegaan als ik geen gezin had”, zegt hij, “maar met kinderen kun je hier eigenlijk niet wonen. Het gaat niet samen met de enorme aantallen studenten die hier wonen.” Hij somt op: “Die leven ‘s nachts, die houden feesten, veroorzaken overlast, houden de bewoners ‘s nachts wakker, deelscooters, geschreeuw, gelal, vernielingen, braaksel, urine in flessen. Als je daar met een gezin woont is dat niet vol te houden en dan ga je weg.”
Drie feestjes per week
Ook Miranda* verhuisde naar Prinsenland vanwege de overlast. “Ik kon er niet meer tegen om een paar keer per nacht wakker te worden van het lawaai. Mijn schouders zaten op een gegeven moment aan mijn oren geplakt van de spanning. Je wordt daar geen leuker mens van.” Ze woonde vijftien jaar met haar gezin in de Lambertusstraat. Het is alweer vijf jaar geleden dat de verhuiswagen voorreed. Miranda: “De gemeente doet alsof het probleem met de overlast van studenten recent is, maar het is al veel langer aan de hand. Toen ik in 2002 in Kralingen kwam wonen, waren er drie studentenhuizen in mijn straat. Dat betekende ongeveer drie feestjes per jaar”, vertelt ze. “Dertien jaar later woonden er bijna alleen nog studenten in mijn blok en was het aantal feesten gegroeid van drie per jaar naar drie per week.”
Na de verhuizing kwam haar nachtrust terug. “Ik ben een leuker mens nu en mijn schouders zitten weer waar ze horen”, vertelt ze. Ook Fons zegt dat hij zich beter voelt nu hij is verhuisd naar een rustiger deel van de stad.
De scheve bewonerssamenstelling in Kralingen is al langer een doorn in het oog van de bewoners. In sommige straten in de wijk, met name in het gebied rond de Lusthofstraat, wonen nu meer studenten dan niet-studenten.
Meer dan de helft studenten
Joeri Viergever, wijkmanager van Kralingen en als projectleider belast met de studentenoverlast, beaamt dat met het aantal studenten de overlast is gegroeid. “Een aantal huizenblokken ten zuiden van de Lusthofstraat behoort tot de meest verkamerde straten van de stad. Die huizen hebben kleine tuintjes en aan de binnenterreinen grenzen zo’n veertig woningen. Daar is veel rumoer vanuit verschillende studentenhuizen en dit is tot tientallen meters verder te horen.” Volgens de wijkmanager verschilt de overlast in andere delen van de wijk van straat tot straat. Vaak is overlast daar herleidbaar tot één studentenhuis.
Eind 2021 waren bewoners uit Kralingen het beu en verenigden zij zich in Stop Overlast Kralingen (STOK). Zij pleiten voor een betere aanpak van de overlast en een oplossing voor de korte en langere termijn. Zij werken nu nauw samen met de gemeente Rotterdam in onder meer een tweewekelijks overlastspreekuur.
Sanneke van Hassel is één van de oprichters van STOK. “Het is goed dat de gemeente de overlast aanpakt”, zegt ze, “maar het is eigenlijk te laat. Er wonen te veel studenten in de wijk. En die gaan niet meer weg.” Ook de onlangs vertrokken Fons vindt dat de gemeente te lang heeft gewacht met het aanpakken van de problemen. “Ja, het laatste jaar laat de wethouder zich er op voorstaan dat hij doorpakt. Zo heeft hij meer toezicht op straat beloofd en dat heb ik inderdaad twee keer gezien. Maar daarna niet meer.”
Geen kinderen meer
Sanneke woont met haar gezin in de Adamshofstraat, midden in het Lusthofkwartier, een van de meest verkamerde straten van Kralingen. Toch wil ze niet, zoals haar voormalige buren, verhuizen naar een rustiger buurt. “Ik wil in mijn wijk blijven wonen. Het is een in principe een prettige wijk, ik ken er iedereen en ik zit dicht bij de stad. Voor mijn zoon van negen is het lastig. Er zijn nauwelijks kinderen om mee te spelen. Er is hier een pleintje, maar daar zie je geen kinderen. Logisch, want je moet eerst de gebroken bierflesjes, de kots en andere zooi opruimen voordat je je kind er laat spelen.”
Net als Fons en Miranda vindt ze het lawaai ‘s nachts het ergst. “Dat komt toch wel drie keer in de week voor. En sommige perioden vaker. Dat breekt ouders op. Wij hebben een logeerkamertje waar mijn man gaat slapen als het lawaaiig is. Daar slaapt hij de helft van de week. Zelf doe ik oordopjes in en hebben we de ramen extra geïsoleerd. Maar dan hoor ik het soms nog. En het is ook heel erg als je kinderen niet kunnen slapen.”
De overlast van studenten in Kralingen is niet nieuw. Kralingen is van oudsher een studentenwijk. Het is dichtbij de universiteit en er zijn veel oude panden. Deze panden worden vaak gekocht door ouders van studerende kinderen. En de laatste jaren hebben steeds meer particuliere investeerders huizen gekocht en er studentenhuizen van gemaakt. Miranda zag het gebeuren. “Op elke verdieping worden twee, drie of vier kamers gemaakt. Meestal zijn er vier of vijf verdiepingen. Reken maar uit!”
Illegale situaties
Ondanks dat de gemeente al lang spreekt over overmatige verkamering in Kralingen, werden er lang geen effectieve maatregelen genomen of gehandhaafd. Sinds juli 2021 is Kralingen weer nul quotumgebied, het is niet toegestaan er een studentenhuis te beginnen. Er kwam een overgangsregeling waaronder honderden kamerverhuurvergunningen zijn afgegeven. Sanneke: “Die werden niet altijd even grondig getoetst, bleek als we bezwaar maakten.” Een ander probleem is de overbewoning. “In heel veel panden wonen meer studenten dan er ingeschreven staan. En ook wordt er veel zonder vergunning aan studenten verhuurd. De vraag is of de gemeente in staat is om deze illegale situaties te bestrijden en te handhaven.”
Naast het Lusthofkwartier neemt de verkamering in De Esch, Struisenburg, rondom de Ramlehweg en in delen van het Lusthofkwartier voorlopig niet af. Sanneke: “Ook in kleine gehorige portiekwoningen wonen vaak studenten en veel panden vallen nog in de handen van beleggers.” Ze kent voorbeelden van mensen die onderhands aan verhuurders verkopen, ondanks de opkoopbescherming waarbij er tot 355.000 euro verplichte zelfbewoning is.
Wijkmanager Joeri Viergever herkent deze signalen. “Wij krijgen ook meldingen binnen over mogelijke illegale situaties, onder andere via de spreekuren en een steeds uitgebreider netwerk van bewoners. Elke melding wordt direct uitgezocht en indien nodig wordt handhavend opgetreden.”
Vaak uitgescholden
Bewoners Fons, Sanneke en Miranda benadrukken dat ze niets tegen studenten hebben. Fons verwoordt: “Logisch dat studenten willen feesten, dat hoort bij de tijd van hun leven. Het is ze gegund. Maar zo’n wijk als Kralingen is niet berekend op massa’s studenten”, zegt hij. Het is lastig om een goed contact te onderhouden met de studenten, merkt Sanneke. “Overdag luisteren ze wel, want ze zijn meestal keurig opgevoed. Maar ‘s nachts als er veel alcohol en drugs in het spel is, dan is het vaak heel naar. Ik ben ook best vaak uitgescholden. Ik word dan niet zo snel boos, maar ik heb toch wel heel vaak gedacht: je bent helemaal van God los. Als je gedronken hebt, dan ga je ook wat harder praten en als het dan drie uur s nachts is, dan hoor je dat in zo’n straatje.” Miranda herinnert zich dat ook nog levendig uit de tijd dat ze in Kralingen woonde: “Net als je in slaap bent gedommeld nadat je om drie uur bent gewekt, wordt je om zes uur wakker gemaakt door het volgende groepje hard pratende studenten. Dat is niet vol te houden.”
Student Friso van Gruijthuijsen kent de verhalen van de bewoners. Naast zijn studie houdt hij zich als wijkraadslid bezig met de overlast in de wijk. “De Erasmus Universiteit Rotterdam (EUR) is in de afgelopen tien jaar enorm gegroeid qua aantallen studenten. Maar het aantal kamers is gelijk gebleven. Het is belangrijk dat er meer studentenwoningen worden gebouwd, bijvoorbeeld op de campus.” Verder vindt hij communicatie tussen wijkbewoners en studenten cruciaal. “In de meest ideale situatie kennen bewoners en studenten elkaar in de straat en hebben ze elkaars telefoonnummers. Je ziet dat in straten waar er onderling contact is, de overlast afneemt. En ik zie ook dat studenten bereid zijn zich meer in te zetten voor de wijk. Dat is positief.”
Zestig telefoonnummers
Sanneke van Hassel van STOK zegt hierover: “Er moet inderdaad een gedragsverandering komen. Maar telefoonnummers uitwisselen, dat gaat in mijn straat niet werken. Als ik alle nummers van de studentenhuizen zou opslaan in mijn telefoon, kom ik op zestig nummers. Bovendien weet ik soms helemaal niet waar de herrie vandaan komt en de samenstelling van de huizen verandert ook elke drie jaar. Er zijn misschien straten waar dat werkt, maar in de mijne niet.”
“De hele aanpak vraagt om een lange adem”, zegt Viergever. “Het college heeft in februari het actieplan Er is Studentenoverlast Kralingen vastgesteld. Tijdens een bewonersbijeenkomst vorige maand gaven bewoners aan zich meer gehoord te voelen en werd ervaren dat de aanpak met onder andere het stoplichtmodel zijn eerste vruchten begint af te werpen. Qua communicatie kunnen we dat nog verder uitbouwen. Denk aan straatactiviteiten waarbij studenten betrokken worden, zoals samen de straat schoonhouden en buurtbemiddeling om de communicatie te verbeteren. Tot slot zijn er plannen om meer studentenkamers te realiseren buiten de wijk Kralingen. Zo wil het college jaarlijks vierhonderd studentenwoningen bouwen. Een flink deel komt naast de EUR Campus, in het Brainpark.”
* Miranda is een fictieve naam, de echte naam is bekend bij de redactie.
Via: RTV Rijnmond
Meld u aan voor De Ster nieuwsbrief (U ontvangt een bevestigingsmail)
recent commentaar