Na afloop van het bridgen en klaverjassen heb je altijd tijd om wat bij te praten. Vaak gaat het over het verleden. Nu ik al een tijdje in Berkel woon, hoor ik veel verhalen. Die gaan vaak over de plek waar men gewoond heeft. Natuurlijk eerst over het ouderlijk huis dat er daar altijd nog is. Deze week praatte ik met Kees van Rutten die middenin de Groenzoom woont met zijn vrouw Annet. In deze omgeving hadden zijn ouders ook een huis en zij hebben altijd daar gewoond. Die verhalen hoor ik veel en het doet mij denken aan waar ik lange tijd heb gewoond. Zo dichtbij maar het lijkt heel ver weg.
Mijn buurt Kralingen West is in 1940 voor onze deur verbrand door het bombardement en in de jaren 70 gesloopt voor de stadsvernieuwing. Straat voor straat moesten de bewoners ergens anders gaan wonen. Eerst was de Vlietkade aan de beurt. De bewoners zouden eerst naar het IJsclubgebied gaan. Dat ging niet door en veel bewoners zijn toen naar de nieuw gebouwde Boslandflat verhuisd met uitzicht op de Maas. De andere straten moesten wel wat langer wachten, tot ca. 1980. Zij verhuisden naar het Gerdesia-gebied. Ook mijn moeder die van de Ketenstraat, waar zij was geboren, naar de Agaatvlinder verhuisde. Dat was voor haar een hele verandering. Een jaar later verhuisde mijn gezin ook naar de Gerdesiaweg. Wij woonden er fijn met veel oude buren die meeverhuisd waren. Helaas was het niet voor lang want wij woonden net zo als de bewoners van de Vlinderbuurt naast het voormalige gasfabriekterrein waar vroeger van steenkolen gas werd gemaakt en het restafval de grond inging.
Men ontdekte dat dit een ernstig vervuild gebied was dat helemaal gesaneerd moest worden. Zoals daarvoor in Lekkerkerk, waar ernstige vervuiling was geconstateerd, voor de eerste keer in Nederland.
Dit betekende dat de bewoners van de Gerdesia- en de Vlinderbuurt en dus ook de bewoners uit Kralingen West die daar waren komen wonen, ergens anders naartoe moesten. Dit alles duurde van 1991 tot 1999 en daar zijn veel boeken over geschreven. Ik heb er als bewoner en raadslid evenals Hennie ten Hoven als lid van het dagelijks bestuur van de deelgemeente veel mee te maken gehad.
Hoe ging het verder met de bewoners die hun huis uit moesten? Ik heb nog wel contact gehouden. Ze vertelden mij hoe het verder met hen is gegaan. Zoals Jan de Kreek, die woonde in de Dagpauwoog 2. Hij moest zijn huis uit. Gelukkig werd er een seniorenflat gebouwd op de hoek van de Adamshofstraat en de Oudedijk daar is hij naartoe verhuisd in oktober 1996. Tegelijk met een aantal senioren, waaronder ook de vrouw van Olympisch kampioen boksen Bep van Klaveren die bij Jan in de buurt woonde. Bep van Klaveren en zijn vrouw hadden vroeger een sigarenzaak op de Vlietlaan.
Dit hele project werd aangestuurd vanuit de gemeente met Eric Scholten als algemeen projectleider vanuit het projectbureau. Op de ene foto de gehele projectgroep BGK.
De andere foto is gemaakt aan het begin van de bodemsanering. Wat wel eens op een oorlogsgebied leek. Dat heb ik meegemaakt in 1940. Ik denk wel eens als je dat is overkomen, net zoals nu de inwoners van Oekraïne, wordt de plek waar je bent opgegroeid nooit meer zoals vroeger.
Meld u aan voor De Ster nieuwsbrief (U ontvangt een bevestigingsmail)
recent commentaar